Zeeland

Afgerond onderzoek naar begraafplaatsen in Zeeland

Goes – Zeeland
Rond het midden van de veertiende eeuw heeft er in Goes een aantal uit Frankrijk gevluchte joden gewoond. Daarna wordt er eeuwenlang niets vermeld over joodse inwoners in de plaats.
Rond 1835 wonen er weer joden in Goes, die voor hun godsdienstoefeningen bijeenkomen in een privé-huis. De joodse gemeente krijgt in 1836 een onafhankelijke status. Er wordt een synagoge gebouwd, die in 1881 grondig gerenoveerd wordt. Ook was er sedert 1835 een joodse begraafplaats in gebruik.
Midden negentiende eeuw is de joodse gemeenschap van Goes op zijn hoogtepunt, daarna zet de neergang in. In 1911 wordt de joodse gemeente van Goes bij die van Middelburg gevoegd. De weinige joden, die aan het begin van de bezetting nog in Goes woonden zijn via Amsterdam en Westerbork naar Polen gedeporteerd en daar vermoord. De joodse begraafplaats wordt tegenwoordig door de plaatselijke autoriteiten onderhouden.

De kentekenende familie van de resterende stenen is de familie Bannet.

[ Bron: website van het Joods Historisch Museum ]
Vlissingen (Julianalaan) – Zeeland
Uit de bron blijkt dat tot de stichting van deze begraafplaats in Vlissingen een Joodse begraafplaats bestond, waarvoor op 29 maart 1738 toestemming was gegeven, tesamen met een synagoge.

Van deze begraafplaats is geen restant overgebleven en de locatie is ook niet bekend.De bron geeft als mogelijkheid, dat deze zich bevond waar nu de begraafplaats Julianalaan zich bevindt.
Vast staat dat tot 1867 Vlissingse Joden werden begraven te Middelburg, waarvoor een regeling was getroffen tussen beide gemeentes.

De bron noemt de grafsteen van Philip de Leef Jr. – (133)04 – voor wie het lidmaatschap van de Vlissingse vrijmetselaarsloge belangrijk was, hetgeen op de steen tot uiting komt.

De begraafplaats heeft een fraaie smeedijzerenpoort. Zij werd in 1907 gesloten.

Door de oorlogshandelingen van 1940 tot 1944 hebben de graven ernstig te lijden gehad door borbardementen, e.d. en de inundatie van Walcheren door de geallieerden.
Grote schade werd veroorzaakt door het stromende zoute zeewater en modder.
Na terugzetting van een aantal grafstenen werd door het NIK een restauratie uitgevoerd.
In 2006 werd het terrein opgeknapt en omrasterd.

Opgesteld door Ben Noach (2021).

[ Bron: Ontleend aan Joods Vlissingen – Een roerige en bewogen geschiedenis (Cees Sleutel, Adri Meerman, Jacques de Hond en Jules Braat) ]